Historia parafii

Parafia Krzywin Gryfiński

Krzywin Gryfiński jest wioską położoną koło Gryfina, w Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. Parafia pw. Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny została erygowana w 1951 roku.

Na terenie parafii znajdują się cztery kościoły filialne:

• Kłodowo — kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny
• Rynica — kościół pw. Narodzenia Najświętszej Marii Panny
• Żelechowo — kościół pw. Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny
• Żarczyn — kościół pw. św. Stanisława biskupa i męczennika

Parafia liczy obecnie ok. 2002 parafian.

Salwatorianie w Krzywinie

Księża Salwatorianie przejęli parafię w roku 1967 po Księżach Werbistach. Funkcję proboszcza sprawowali kolejno:

• ks. Paweł Cuber
• ks. Adolf Burzyński
• ks. Józef Stachoń
• ks. Stanisław Ożóg
• ks. Roman Góral
• ks. Jan Karwath
• ks. Marek Gadomski SDS
• ks. Dawid Dudek SDS — obecny wikary
• ks. Sebastian Bratek SDS — obecny proboszcz

Założyciel Zakonu Salwatorianów

Zgromadzenie Salwatorianów ma już ponad 110 lat pracy na ziemiach polskich. Jego założycielem był ksiądz Franciszek Maria od Krzyża Jordan (na chrzcie Jan Chrzciciel Jordan), urodzony 16 czerwca 1848 roku w Gurtweil, małej wiosce badeńskiej.

Po śmierci ojca młody Jordan pracował przy budowie linii kolejowej, a następnie zdobył dyplom czeladnika malarskiego. W czasie wędrówki czeladniczej dostrzegł zło panujące na świecie i postanowił zostać kapłanem. Wspierany materialnie przez matkę chrzestną oraz innych dobrych ludzi, po czterech latach nauki gimnazjalnej zdał egzamin dojrzałości i rozpoczął studia teologiczne na uniwersytecie we Fryburgu Bryzgowijskim.

21 lipca 1878 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Zaczął studiować języki wschodnie i wiele podróżował — na Bliski Wschód, do Egiptu i Ziemi Świętej.

„Dopóki żyje na ziemi choćby jeden człowiek, który nie zna Boga i nie miłuje Go ponad wszystko, nie wolno ci ani na chwilę spocząć.”

W 1880 roku powstało Apostolskie Towarzystwo Nauczania. 11 marca 1883 roku, w Niedzielę Męki Pańskiej, ks. Jordan złożył w bazylice św. Piotra prywatne śluby zakonne według własnej formuły i przyjął imię zakonne Franciszek od Krzyża. Od tego momentu założone przez niego dzieło otrzymało formę ściśle zakonną, obejmującą trzy gałęzie: męski Zakon Salwatorianów, żeńską Kongregację Sióstr Boskiego Zbawiciela oraz świeckich członków Rodziny Salwatoriańskiej.

Tekst historyczny oparty na materiałach parafii oraz książce „Salwatorianie w Polsce 1900–1975” pod redakcją ks. Antoniego Kiełbasy SDS.